Nie naprawiam.
I Słuchaj na co
nie powiedziałeś.

Niektórych rzeczy nie tyle się uczymy, co do nich powracamy. Na długo zanim zacząłem trenować, ludzie przynosili mi rzeczy, których nie potrafili wypowiedzieć na głos – i odkryłem, że potrafię je usłyszeć.

To właśnie mnie tu przyciągnęło. Nie teoria, nie technika sama w sobie, ale cichy fakt, że mogłam usiąść z kimś i usłyszeć to, co kryje się pod tym, co mówił. Hipnoterapia nadała temu formę – sposób na dotarcie do miejsca, w którym faktycznie tkwi problem, a nie tylko na rozmowę o nim z zewnątrz.

Więc taką pracę teraz wykonuję. Nie porady, nie afirmacje, nie zajmowanie się tymi samymi objawami tydzień po tygodniu. Idziemy tam, gdzie to się zaczęło, rozwiązujemy to tam — a potem możesz żyć bez tego.

Większość tej pracy to słuchanie – naprawdę wsłuchiwanie się w to, co masz na myśli i czego jeszcze nie potrafisz nazwać. To, co jest najważniejsze, jest często tym, co ty prawie nie wspomniałem, a ja podążam za tym wątkiem, a nie scenariuszem.

Ale nie myl spokoju ze łagodnością. Nie jestem tu po to, by się z tobą zgadzać ani zapewniać ci komfortu. Kiedy coś trzeba powiedzieć wprost, zrobię to – nawet jeśli nie będzie to to, co miałeś nadzieję usłyszeć. Czasami najpożyteczniejszą rzeczą, jaką mogę zrobić, jest nazwanie, głośno, tego, wokół czego krążyłeś przez lata.

Powiem pani/panu prawdę – w tym, jeśli nie uważam, że jestem właściwą osobą do tego, z czym pani/pan się zwraca. Nie ma tu dystansu kanapy i notatnika, nie ma oceny, a to, co pani/pan ze mną omówi, zostaje ze mną. To nie jest zasada, to warunek, który umożliwia pracę.